حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مىفرمود رضاى فاطمه رضاى من است و سخط فاطمه سخط من و از اين حديث و نظائر آن مرحوم مجلسى تمسك جسته بعصمت فاطمهء زهراء بلكه آيهء وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى براى رضاى حضرت زهرا ( ع ) است ملخص شأن نزولش اين بود كه روزى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ملاحظه فرمودند كه فاطمه گليمى از پالان شتر بر دوش افكنده و نشسته آسيا مىكند پس آن جناب گريست و فرمود تجرعي مرارة الدنيا لاجل حلاوة الآخرة پس جبرئيل نازل شد و اين آيه مباركه فوق را آورد . بابى من تكون خالصة * عن ميولات نفسها و هواها بابى من بكل مشتهيات * اقلعت كالجبال مرساها بابى ثم اسرتى ثم اهلى * ثم مالى و ما سواها فداها بابى فاطم شفيعة حشر * بابى من بحكمها شفعاها بابى فاطم و قد فطمت * باسمها نار حشرها و لظاها بابى كفها على تعالي * هو لو لم يكن و من اكفاها ( 16 - المرضية ) ( يص ) اين لقب مبارك اگرچه در روايت و اوصاف نفس مطمئنه در ذكر حكيم در تلو راضيه است و ليكن اشرف و اقوى است از راضيه ، به اين بيان مجمل كه نيشابورى در تفسير خود گفته راضيه كسى است كه از مقدرات كائنة و احكام جاريه كه از خداوند بر او مىرسد كمال رضايت داشته باشد اما مرضيه كسيست كه عند الله مرضيه باشد ، در فقره اولى رضايت از بنده است و در فقره ثانيه از حق و مناط رضايت حق است از عبد چون بنده از خداى خود راضى است خداوند هم از او راضى است چنان كه گويند رضى الله عنه و رضى عنه ( و در مجمع البحرين ) فرمود الراضية و هى التى رضيت بما اوتيت و المرضية هى التى رضى عنها بعبارة اخرى از براى نفس پنج مرتبه است نفس اماره نفس لوامه كه در قرآن مذكور است إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ وَ لا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ اول تابع